شنبه بیست و دوم اسفند 1383
نقدی بر ایرانیان (ایرانیان برادران شیاطین)
به نام
الله
آبا و اجداد ما در گذشته (به ويژه دوران باستان) تمدنی عظيم و جهانی را در كنار تمدن های ديگر جهان بنياد نهاده بود و البته ايران در ميان همة آنها ابرقدرت علمی و سياسی بود.
من هم مانند سيد محمد علی جمالزاده نويسنده ايرانی (و همچنين بسياری از شما) بر اين باورم كه: «افراط و تفريط و تعصب و بی انصافی دردی را دوا نمی كند. ما بايد اعتراف كنيم كه ايرانيان هم مانند همه مردم دنيا تركيب و معجونی هستند از خوبی و بدی و زشتي و زيبايی».
اگر با اين ديدگاه بخواهيم خود و ديگر مردم کشورمان را به نقد بکشانيم می توانيم با توجه به آمارهای زير قضاوتی سريع از خود داشته باشيم:
ü ايرنا: سالانه حدود 300 ميليون دلار نان از سوی شهروندان ايرانی ضايع می شود. يعنی 30% نان توليدی در کشور به ضايعات تبديل می شود.
ü روزنامه ايران: مصرف انرژی در ايران 5/2 برابر ميانگين جهانی؛
ü مصرف برق مردم 5 برابر جمعيت 000/000/200/1 نفری چين؛
ü مصرف آب و برق و گاز ايران 4 برابر استاندارد جهانی؛
ü ضايعات زباله در ايران (که در اکثر کشورهای پيشرفته آن را بازيافت می کنند) بسيار بالا؛
ü و .....................
اين آمارها بيانگر چيست؟ ما ايرانيان مردمی معتدليم و از هر چيز به اندازه مصرف می کنيم و ديگر مردمان جهان انسانهايی خسيسند يا بر عکس؛ ما ايرانيان بيش از اندازه مصرف می کنيم و در واقع اسراف کاريم؟
پاسخ قطعاً دومی خواهد بود: «ما اسراف کاريم».
حال اين اندازه مصرف از آن چند درصد از ماست؟ باز هم قطعاً اکثريت ما؛ چون عاقلانه نيست که بگوييم «درصد اندکی ايرانی نما با دريافت ماموريت از دشمنان اسلام! و شيطان بزرگ آمريکا و چمدان های پر از دلار درصددند ما را بد جلوه کنند و ايرانيان را نزد ملل ديگر بی آبروی کنند».
نتيجه:
1- ما بيش از اندازه مصرف می کنيم و هر کس که بيش از اندازه مصرف کند اسراف کار است.
2- «ان المسرفين کانوا من اخوات الشياطين»؛ يعنی اسراف کاران برادران شيطانند. اين آيه قران است و ما مسلمانان به آن اعتقاد داريم؛ پس خداوند گفته است که اسراف کاران برادران شيطانند و ما با عمل خود به اين نسبت رسيده ايم. اگر هموطنان غير مسلمان (اعم از زرتشتی، مسيحيان يا کليمی) هم مخاطب مايند بنا بر دين خود مسلماً اسراف را قبيح می دانند.
3- پس ما برادران شيطانيم؛ نه همه بلکه اکثريت ما، اکثريتی که اسراف می کند. شما جز کدام دسته ايد. صادقانه می گويم من که اين مطالب را می نويسم و به آن اعتراض می کنم سالهاست مواظبم که اسراف کار نباشم. شما چه طور؟
*هدف از بيان اين حقيقت تلخ نه سرزنش و سرکوب و تحقير خود که تلنگر و آگاه سازی است تا شايد با کاسته شدن از تعداد اسراف کاران ايران، از محرومان اين سرزمين نيز کاسته شود. فرقی نمی کند که شهروند اسراف کار باشيم يا مسئولان اسراف کار؛ مهم اين است که اسراف نکنيم و البته مسئولان و سرمايه داران اسراف کار در محروميت برخی از هموطنان ما بيشتر مقصرند.
